دو سه شبی است که بالاخره میخوابم. بعد از دو هفته بدخوابی و بیخوابی!امروز بعد از چند روز سخت از جا بلند شدن بهخاطر خستگیهای انباشه شده، بالاخره توانستم راحت بیدار شوم. بدون تپش قلب. دوش بگیرم، صبحانه بخورم، کمی توی اینستا بچرخم، و آماده بشوم برای کلاس آنلاینی که تا نیم ساعتی دیگر شروع میشود.بعد مدتها سر از صفحهی امیرعلی.ق (amir.ali_gh) درآوردم. که قشنگ مینویسد و خیلی قشنگتر عکاسی میکند! کلی از پستهای میس شدهاش را یکجا خواندم. توی یکیش نوشته بود که مشاورش گفته صبح به صبح به خودت بگو «اشتباهاتت رو بهت میبخشم. من قدر تو رو میدونم.» فقط با خواندنش هم گریهام گرفت...پا شدم و کلاه حولهای را درآوردم. سه پاف از عطر مورد علاقهام پاشیدم به لباسم. ریملی که تازه خریدم و دوستش دارم را به مژههای کمرنگم کشیدم. رژ جدید و خط لب را هم. بعد هم از رژگونهای که از وقتی شکسته و خودم تعمیرش کردم انگار بیشتر دوستش دارم، زدم. مانده بود ابروها. مداد قهوهای. و تمام.به خودم که قشنگ شده بودم نگاه کردم و گفتم میبخشمت. سعی میکنم قدرتو بدونم.و دوباره بغض آمد...ما آدمها خیلی کم با خودمان حرف میزنیم... + نوشته شده توسط محی بانو در پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۴۰۲ و ساعت 8:39 |